بیست و شش سالمه ، بیست سالم نبود که عقد کردم . اون موقع من حتی نمی دونستم که خانمی با قد کوتاه می پسندم یا بلند . دوران نامزدی با همه خوشی ها دعواها،قهرها، بیش از یک سال طول کشید . عروسی من با فوت یکی از فامیل، عزا شد .

صورت های غم بار و بی تفاوت فامیل و والدینم را فراموش نمی کنم.یکماه از عروسی ما نگذشته بود که فهمیدم دارم پدر می شم یادمه  یکسال اول که زنم درس هم  می خوند شبا منتظرش بودم اما شبی نبود که از خستگی درحالیکه سینه اش توی دهن بچه بود خوابش نبره.

توی این پنج سال همیشه حسرت زندگی شاد داشتم . حالا که چشمم رو باز می کنم می بینم که زنی که توی بغلم می خوابه اصلا اونی نیست که من رو ارضا کنه. من تک پسر بودم تفاوت سنی ا م با پدرم زیاده ، من هیچ وقت یک همدم نداشتم. تنهایی رفیق من بوده و هست.

دارم دق می کنم. شاید اگر پسرم نبود سالها بود که ما از هم جدا شده بودیم. به دوستی با چند تا دختر آلوده شدم اما نشد که حتی دستی بهشون بزنم از این بابت که خدا من رو حفظ کرده خوشحالم. با خودم می گم اگر کسی باندازه ذره ای محبت ارزونی من کنه من احتمالا دیوونه اش می شم، خداکنه اگر این اتفاق بیافته ارزشش رو داشته باشه.

دوبار زنم جریان ارتباط من رو فهمید و روزگارم رو سیاه کرد. بواسطه وجه و اعتبارکاری که دارم خیلی در محدودیت هستم. آرزوی من شده ارتباط با دختری مهربان که درکم کنه. من نمی خوام زندگی ام را ، پسرم رو از بین ببرم. اما خسته شدم از بس محبت ندیدم از بس محبت نکردم. از بس حس وغریزه و جوونی ام رو پوشندم و خفه اش کردم.